پرسشنامه آمادگی به اعتیاد اهواز (IAPS) یوسف زرگر و همکاران (1387)

آمادگی به اعتیاد به عنوان تمایل روانشناختی و رفتاری افراد برای ابتلا به سوءمصرف مواد تعریف می‌شود که تحت تأثیر عوامل شخصیتی، اجتماعی و محیطی قرار دارد. این مفهوم، بر اساس مدل‌های روانشناختی مانند نظریه شخصیت آیزنک، شامل ویژگی‌هایی مانند افسردگی، عدم قاطعیت، جستجوی هیجان و رفتارهای ضداجتماعی است که فرد را مستعد اعتیاد می‌کند. در جوامع مانند ایران، آمادگی به اعتیاد اغلب با مشکلات خانوادگی، فشارهای اجتماعی و دسترسی به مواد مرتبط است و می‌تواند به عنوان شاخص پیش‌بینی‌کننده برای پیشگیری استفاده شود. تحقیقات نشان می‌دهد افرادی با نمرات بالا در این مقیاس، ریسک بالاتری برای شروع مصرف دارند، در حالی که نمرات پایین نشان‌دهنده مقاومت بیشتر است. ارزیابی آمادگی به اعتیاد از طریق ابزارهایی مانند IAPS به شناسایی گروه‌های پرخطر کمک می‌کند و مداخلات آموزشی و درمانی را تسهیل می‌نماید.

پرسشنامه آمادگی به اعتیاد اهواز(APS ، ابتدا توسط وید[1]، بوچر[2]، مک‌کنا[3] و بن‌پورث[4], (1992) به عنوان مقیاس پتانسیل اعتیاد در MMPI-2 طراحی شده و نسخه ایرانی آن توسط یوسف زرگر، بهمن نجاریان و عبدالزهرا نعامی (۱۳۸۷/۲۰۰۸) اقتباس و روان‌سنجی شده است و شامل ۴۱ سوال است (۳۶ سوال اصلی و ۵ سوال دروغ‌سنج). این پرسشنامه تمایل افراد به اعتیاد را می‌سنجد و دارای دو مولفه اصلی است: آمادگی فعال (شامل رفتارهای ضداجتماعی، جستجوی هیجان، خودارزشیابی منفی و خلق افسرده) و آمادگی منفعل (شامل افسردگی و عدم قاطعیت). مولفه دروغ‌سنج برای بررسی صداقت پاسخ‌دهنده استفاده می‌شود.

[2] – Butcher

[3] – McKenna

[4] – Ben-Porath